Research Ties Diabetes Drug to Heart Woes

 

Dromen die anders uitkomen Deze week hadden we op Mannaz verschillende gesprekken met jongeren die voor belangrijke keuzes staan. Welke richting ga ik uit? Welke opleiding kies ik? Wat als ik verkeerd kies? Wat als ik jaren investeer in iets dat achteraf toch niet blijkt te passen? Het bracht me onverwacht terug naar mijn eigen studententijd. Na mijn universitaire studies wilde ik graag verder studeren in Oxford. Dat was het plan. Omdat er een jaar zat tussen mijn afstuderen en die volgende stap, schreef ik me in voor een lerarenopleiding. Niet omdat ik leraar wilde worden. Eerlijk gezegd zag ik het vooral als een manier om dat jaar zinvol te vullen. Toen mijn plannen vertraging opliepen, besloot ik ook het tweede jaar af te maken. Ik behaalde mijn diploma en vertrok daarna alsnog naar Oxford. Wat ik mij vooral herinner uit die periode, is hoe zeker ik was van één ding: onderwijs was absoluut niets voor mij. Als iemand mij toen had verteld dat ik ooit een school zou oprichten, had ik hem gek verklaard. De puzzelstukken die we niet begrijpen Na Oxford ging het leven verder. Zoals dat gaat wanneer je jong bent. Je bent bezig met de volgende stap, de volgende uitdaging, de volgende droom. Dat lerarendiploma verdween ergens tussen andere documenten in een kast. Ik dacht er zelden nog aan. Niet één jaar. Niet vijf jaar. Twintig jaar lang betekende dat diploma letterlijk niets in mijn professionele leven. Als ik het al tegenkwam, was het toevallig. Wanneer ik een map opende of documenten zocht. Meer was het niet. Een herinnering aan een periode die voorbij was. Een hoofdstuk dat afgesloten leek. Ik denk dat we allemaal zulke hoofdstukken hebben. Dingen die we ooit gedaan hebben omdat ze op dat moment logisch leken. Opleidingen. Ervaringen. Omwegen. Dingen waarvan we achteraf denken: leuk dat ik het gedaan heb, maar uiteindelijk heeft het weinig betekenis gehad. Tenminste, dat denken we. Want achteraf bekeken ben ik daar niet meer zo zeker van. Het leven heeft namelijk de bijzondere gewoonte om puzzelstukken te verzamelen zonder dat het ons vertelt waarvoor ze dienen. Wij willen graag het volledige plaatje zien. Wij willen weten waarom iets gebeurt. Waarom een deur dichtgaat. Waarom een plan verandert. Waarom iets vertraging oploopt. Maar meestal krijgen we dat antwoord niet onmiddellijk.   Een ander verhaal dan gepland Pas na de crash van mijn dochter begon mijn leven een richting uit te gaan die ik nooit had kunnen voorspellen. Zoals veel ouders kwamen we terecht in een zoektocht. Een zoektocht naar begrip. Naar ondersteuning. Naar een plek waar gevoelige en intense kinderen zichzelf mochten zijn. Die zoektocht veranderde uiteindelijk niet alleen haar leven, maar ook het mijne. Want uit die zoektocht groeide Mannaz. Als ik daar vandaag op terugkijk, blijf ik verwonderd over hoe weinig ik toen eigenlijk wist. Ik dacht dat Oxford het belangrijkste hoofdstuk van mijn verhaal was. Ik dacht dat de lerarenopleiding een tussenstop was. Een wachtkamer. Iets wat ik deed omdat ik tijd had. Maar achteraf bekeken bleken die jaren veel meer geweest te zijn dan dat. Niet omdat ik toen al wist wat er zou komen. Helemaal niet. Maar omdat ik onderweg iets had meegenomen dat ik pas twintig jaar later nodig zou hebben. Dat vind ik misschien wel één van de mooiste en tegelijk moeilijkste lessen van het leven. Wij beoordelen gebeurtenissen vaak veel te snel. We noemen iets een succes of een mislukking. Een juiste keuze of een verkeerde keuze. Een nuttige ervaring of verloren tijd. Terwijl we eigenlijk nog niet weten hoe het verhaal verdergaat.   Wat als een omweg geen omweg is?  Dat is ook waarom ik zo vaak moet denken aan de jongeren die hier op Mannaz rondlopen. Gevoelige hoogbegaafden en begaafde hooggevoeligen leggen zelden een kaarsrechte weg af. Ze denken diep na, stellen veel vragen, voelen intens en kijken vaak anders naar de wereld dan hun leeftijdsgenoten. Daardoor maken ze soms keuzes die niet altijd logisch lijken voor de buitenwereld. Sommigen veranderen van richting. Sommigen stoppen met een opleiding. Sommigen ontdekken dat hun droom toch niet bij hen past. Sommigen beseffen onderweg dat ze jarenlang een pad hebben gevolgd dat eigenlijk niet het hunne was. En bijna altijd komt dezelfde angst naar boven. Heb ik nu tijd verloren? Heb ik verkeerd gekozen? Ben ik achterop geraakt? Ik begrijp die angst. Ouders voelen die vaak ook. Je wilt dat je kind gelukkig wordt. Je wilt dat het vooruitgaat. Je wilt vermijden dat het fouten maakt. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik mij afvraag of wij soms niet te snel spreken over verkeerde keuzes. Want wie weet welke ervaringen later belangrijk zullen blijken? Wie weet welke ontmoeting, welke opleiding, welke hobby of welke omweg later precies datgene blijkt te zijn wat iemand nodig heeft? Hoogbegaafden en hooggevoeligen verzamelen onderweg vaak kennis, ervaringen, interesses en inzichten die op het moment zelf geen duidelijke plaats lijken te hebben. Pas jaren later vallen die puzzelstukken soms onverwacht samen. Als ik terugkijk op mijn eigen leven, dan was dat lerarendiploma jarenlang een detail. Een voetnoot. Iets waar ik nauwelijks nog aan dacht. Tot het plots geen detail meer was. Tot het plots deel bleek uit te maken van een veel groter verhaal.   Misschien mogen we dat meegeven Misschien is dat ook iets wat we onze kinderen mogen meegeven. Natuurlijk mogen ze dromen. Natuurlijk mogen ze plannen maken. Natuurlijk mogen ze ergens naartoe willen werken. Maar als het leven anders loopt dan gehoopt, betekent dat niet automatisch dat het fout loopt. Soms loopt het gewoon anders. Soms gaat een deur dicht omdat er ergens anders een deur zal opengaan die we nog niet kunnen zien. Soms lijkt iets verloren tijd, terwijl het achteraf een belangrijk puzzelstuk blijkt te zijn. En soms begrijpen we pas twintig jaar later waarom een bepaald hoofdstuk deel uitmaakte van ons verhaal. Als je mij op mijn drieëntwintigste had verteld dat ik ooit een school zou oprichten, had ik je uitgelachen. Als je mij had verteld dat ik ooit dankbaar zou zijn voor een lerarendiploma dat ik vooral behaalde omdat mijn eigen plannen vertraging hadden opgelopen, had ik je nooit geloofd. Maar het leven schrijft soms een ander verhaal dan wij zelf zouden schrijven. En heel af en toe ontdekken we twintig jaar later dat het misschien nog niet zo'n slecht verhaal was.