Hoe Mannaz is ontstaan

 

Hoe Mannaz ontstaan is Veel mensen denken dat Mannaz ontstaan is vanuit een grote visie op onderwijs. Alsof daar van in het begin een plan achter zat. Een pedagogisch model. Een uitgewerkte droom. Maar eigenlijk begon het met een moeder die zag dat haar dochter kapotging op school. Van therapeute naar thuisonderwijs Toen mijn dochter klein was, werkte ik fulltime als therapeute. Ik had een fantastische oppas met een zoontje dat een paar weken ouder was dan mijn dochter. Zij nam hem mee toen ze kwam oppassen en dat werkte wonderwel. Later ging mijn dochter naar een Montessori-kleuterschool en werkte ik op de momenten dat zij op school was of wanneer ze ’s avonds sliep. Ook in de lagere school vonden we daar een mooi evenwicht in. Ik koos bewust een Freinetschool op wandelafstand zodat ze ’s middags naar huis kon komen eten. Ik bracht haar ’s morgens zelf naar school, stond om half vier opnieuw aan de schoolpoort en werkte tussendoor en ’s avonds verder. Dat was voor mij net het mooie aan zelfstandig werken: ik kon er écht zijn. Niet alleen praktisch, maar ook emotioneel. We hadden tijd samen. Rustpunten op een dag. Gesprekken tussendoor. Een leven dat niet constant onder druk stond. Tot de overstap naar de middelbare school.   Toen alles kantelde Mijn dochter koos een school waarvan ik diep vanbinnen al voelde: o help. Plots waren die middagen samen weg. Alles werd sneller, harder, afstandelijker. En in dat eerste jaar overleed ook mijn vader. Als alleenstaande mama was hij voor mijn dochter een heel belangrijke vaderfiguur. Tegelijk zaten we midden in een verhuis en kwamen daar nog eens puberhormonen bovenop. En toen ging het helemaal mis. Mijn dochter begon zichzelf pijn te doen en heeft drie keer geprobeerd uit het leven te stappen. Dat zijn zinnen die je als ouder nooit denkt ooit te zullen uitspreken. Op dat moment was voor mij de grens bereikt. Ik heb haar van de ene dag op de andere van school gehaald. Niet vanuit een groot ideaal over thuisonderwijs, maar gewoon omdat ik voelde: dit kind moet hier weg. Nu. En eerlijk? Dat eerste jaar thuisonderwijs was een complete ramp.   Het eerste jaar thuisonderwijs Alleen maar discussies. Ruzies. Tranen. Machteloosheid. Want plots was ik niet alleen mama en therapeute, maar ook juf geworden. En dat werkte totaal niet tussen ons. Ik probeerde thuis iets te kopiëren van school, terwijl net dátgene was waar ze op vastgelopen was. Ik denk dat veel ouders die starten met thuisonderwijs dat moment herkennen. Het idee dat je thuis “school moet spelen”. Dat jij verantwoordelijk wordt voor alles. Dat jij tegelijk moeder, leerkracht, planner, motivator en opvang moet zijn. Maar kinderen hebben geen nood aan een schooltje thuis. Ze hebben nood aan veiligheid. Ademruimte. Verbinding. Terug mogen leven. De onverwachte ommekeer De echte ommekeer kwam eigenlijk heel toevallig. Ik zag op sociale media een bericht van een andere mama met een dochter in een gelijkaardige situatie. En we dachten: wat als we die meisjes gewoon twee dagen per week samen zetten? Niet vanuit een pedagogisch plan. Gewoon omdat twee eenzamen misschien minder eenzaam zouden zijn samen. En dat werkte. Bijna onmiddellijk veranderde de sfeer. Minder strijd. Minder druk. Meer spontaniteit. Meer leven. De meisjes begonnen opnieuw te lachen. Er kwam terug beweging waar alles vastzat.   Hoe Mannaz begon te groeien Na onze verhuis naar een boerderij op den buiten groeide dat groepje langzaam verder. Eerst drie kinderen. Dan vier. Dan vijf. En voor ik het wist zaten hier jongeren die allemaal ergens uit de boot gevallen waren in het klassieke schoolsysteem. Altijd om andere redenen, maar met één duidelijke rode draad: stuk voor stuk enorm gevoelige kinderen. Veel van hen hooggevoelig. Veel van hen hoogbegaafd. Bijna allemaal kinderen die voortdurend hadden gevoeld dat ze “te veel” waren. Te intens. Te diep. Te druk. Te traag. Te gevoelig. Te anders. En precies daar is Mannaz ontstaan. Niet vanuit een theorie, maar vanuit een diepe noodzaak om een plek te creëren waar kinderen opnieuw mens mochten worden.   Wat gevoelige kinderen écht nodig hebben Ondertussen zijn we zestien jaar verder. En nog altijd zie ik hetzelfde gebeuren. Kinderen die hier voor het eerst terug kunnen ademen. Jongeren die stilaan terug verbinding voelen met zichzelf. Ouders die voor het eerst in jaren niet meer constant moeten vechten. Dat betekent niet dat alternatieve trajecten altijd gemakkelijk zijn. Absoluut niet. Ook hier blijft het zoeken, afstemmen, bijsturen en groeien. Maar misschien moeten we stoppen met de vraag: “Hoe krijgen we kinderen passend in het systeem?” En terug durven vragen: “Wat heeft dit kind nodig om mens te kunnen blijven?”