Wat hoop ik dat er op de laatste bladzijde staat?

 

Wat hoop ik dat er op de laatste bladzijde staa?  Gisteren zag ik op Facebook een leuke uitdaging passeren. De opdracht was eenvoudig: "Vraag aan ChatGPT wat er op de laatste bladzijde van het boek van jouw leven zou staan." Natuurlijk kon ik de verleiding niet weerstaan. Dus stelde ik de vraag. Het antwoord dat ik kreeg was mooi. Er werd geschreven over kinderen die zich eindelijk begrepen voelden, over ouders die opnieuw hoop vonden en over een leven dat in het teken had gestaan van Mannaz. Mooie woorden, maar terwijl ik ze las, voelde ik meteen dat het niet klopte.   Niet omdat het antwoord verkeerd was, maar omdat het mijn diepste drijfveer niet benoemde. Mijn diepste drijfveer Als ik ooit de laatste bladzijde van mijn leven mag lezen, dan hoop ik dat daar één zin staat: "Deze vrouw heeft het onderwijs voor hoogbegaafde kinderen voorgoed veranderd." Omdat ik al meer dan zestien jaar dezelfde droom koester: dat elk hoogbegaafd kind in Vlaanderen toegang krijgt tot onderwijs dat werkelijk bij hem of haar past. Een onderwijsvorm die volledig vertrekt vanuit de manier waarop hoogbegaafde en hooggevoelige kinderen denken, voelen en leren. Ik droom van een Vlaanderen waarin ouders niet langer wanhopig hoeven te zoeken naar een plaats waar hun hoogbegaafde kind zichzelf mag zijn. Waar ze niet tientallen kilometers moeten rijden in de hoop eindelijk iemand te vinden die hun kind begrijpt. Waar ze vanzelfsprekend kunnen kiezen voor Mannaz, net zoals ouders vandaag bewust kiezen voor Montessori-, Freinet- of Steineronderwijs. Mannaz is voor mij nooit het einddoel geweest. Mannaz is de plaats waar we al zestien jaar proberen te bewijzen dat het anders kan. Dat nieuwsgierigheid het vertrekpunt van leren mag zijn. Dat autonomie en vertrouwen geen risico zijn, maar voorwaarden om kinderen tot bloei te laten komen. Mijn grootste droom is dan ook nooit geweest om één Academy uit te bouwen. Ik droom van een Vlaanderen waarin er een netwerk van Mannaz-werkingen bestaat, verspreid over heel Vlaanderen. Niet als uitzondering, maar als een vanzelfsprekende keuze voor gezinnen met een hoogbegaafd kind. Een plaats waarvan ouders weten: "Daar wordt mijn kind begrepen. Daar mag het leren op een manier die bij hem of haar past." De Academy is vandaag de eerste stap in dat verhaal. Niet omdat Mannaz alleen een Academy is, maar omdat we er in dit overgangsjaar bewust voor gekozen hebben om al onze tijd en energie te investeren in de verdere uitbouw van dat fundament. Daarna bouwen we opnieuw verder aan de andere pijlers van Mannaz, zodat steeds meer kinderen, jongeren en gezinnen de ondersteuning vinden die bij hen past.   Van dromen naar werkelijkheid Die ene zin bleef gisteren de hele dag door mijn hoofd spoken. Misschien omdat ze mij opnieuw deed beseffen dat dromen op zich eigenlijk niet zo bijzonder zijn. We dromen allemaal wel van iets. Van een warmere samenleving. Van een beter onderwijs. Van een wereld waarin kinderen zichzelf mogen zijn. Tussen een droom en de werkelijkheid ligt vaak een lange weg. Dromen kost niets. Ze geven richting, hoop en energie. Ze laten ons geloven dat het anders kan. Maar op het moment dat een droom werkelijkheid moet worden, verandert er iets. Dan vraagt die droom niet langer alleen enthousiasme, maar ook tijd. Verantwoordelijkheid. Doorzettingsvermogen. En soms ook de moed om keuzes te maken die niet vanzelfsprekend zijn. Misschien is dat wel de reden waarom zoveel mooie ideeën nooit verder komen dan een goed gesprek of een inspirerende gedachte. Niet omdat mensen niet geloven in de droom, maar omdat het leven zich aandient. Een gezin, een job, financiële zekerheid, andere engagementen... Allemaal begrijpelijke redenen. Gisteren bleek ik met één zin in mijn hoofd zitten. Goede redenen bouwen geen nieuw onderwijs.   Betrokkenheid is nog geen engagement Terwijl ik gisteren nadacht over die laatste bladzijde, besefte ik opnieuw dat ik eigenlijk al zestien jaar met dezelfde droom bezig ben. Er is in al die tijd veel veranderd. Mannaz is gegroeid, mensen zijn gekomen en gegaan, projecten zijn ontstaan en weer geëindigd. Maar die ene droom is altijd dezelfde gebleven. Alleen heb ik onderweg één belangrijke les geleerd: je kunt een droom niet alleen dragen. De voorbije twee maanden hebben David en ik elke zaterdag gesprekken gevoerd met mensen die overwogen om zich als coach te engageren binnen Mannaz. Stuk voor stuk warme, betrokken mensen. Mensen die de nood zien, die geloven dat het onderwijs voor hoogbegaafde kinderen anders moet en die begrijpen waarom wij al zestien jaar proberen te bewijzen dat het ook anders kán. Die gesprekken deden deugd. Ze gaven hoop en bevestigden dat de visie van Mannaz resoneert bij veel mensen. Maar tegelijk brachten ze mij ook een pijnlijk inzicht. Geloven dat iets nodig is, is niet hetzelfde als beslissen om er zelf verantwoordelijkheid voor op te nemen. En precies daar botsen we vandaag op de werkelijkheid.  Binnen enkele weken begint een nieuw schooljaar. Er zijn kinderen die klaar zijn om te starten. Er zijn ouders die hun vertrouwen in ons stellen. Er ligt een uitgewerkt programma en er is zestien jaar ervaring waarop we verder kunnen bouwen. Wat ontbreekt, is een team van mensen dat zegt: "Ik wil mee mijn schouders hieronder zetten." Misschien is dat wel de moeilijkste les die de voorbije weken mij opnieuw hebben geleerd. Een droom sterft zelden omdat niemand erin gelooft. Een droom sterft wanneer iedereen hoopt dat iemand anders hem zal waarmaken. En nu is het aan jou Als je deze nieuwsbrief tot hier hebt gelezen, dan weet je ondertussen dat dit geen gewone oproep is. De voorbije zestien jaar heb ik gebouwd aan een droom waarvan ik geloof dat ze een verschil kan maken voor hoogbegaafde kinderen en hun gezinnen. Vandaag besef ik misschien meer dan ooit dat zo'n droom groter is dan één mens. Ik kan een droom bedenken. Ik kan de eerste stappen zetten. Ik kan blijven bouwen. Maar op een bepaald moment heb ik andere mensen nodig die mee verantwoordelijkheid willen opnemen. Daar staan we vandaag. Het nieuwe schooljaar komt snel dichterbij. De visie is uitgewerkt. Het programma ligt klaar. Zestien jaar ervaring vormen een stevige basis om verder te bouwen. Wat vandaag ontbreekt, is een team van mensen dat mee wil bouwen aan de volgende stap. Misschien heb je de voorbije maanden mijn oproepen gelezen en gedacht: "Daar zullen zich ongetwijfeld wel mensen voor aanmelden." Misschien heb je zelfs even gedacht dat Mannaz wel iets voor jou zou kunnen zijn, maar bleef het bij die gedachte. Daarom wil ik je vandaag één eenvoudige vraag stellen. Voel jij dat deze droom ook een beetje de jouwe is? Als het antwoord "ja" is, wacht dan niet langer. Neem contact op. Niet om vandaag al een grote belofte te doen, maar gewoon om elkaar te leren kennen. Misschien ontdekken we dat jouw talenten en ervaring een plaats kunnen krijgen binnen Mannaz. De koffie staat klaar ...