|
Wat
je aan de buitenkant ziet, is vaak weinig opvallend. Maar vanbinnen
begint er iets te schuiven. De energie van een nieuw begin is weg. De
nieuwsgierigheid en drive die er misschien nog waren bij de start van
het schooljaar, zijn stilaan uitgeput. En tegelijk zijn de examens nog
veraf. Er is nog geen echte druk, geen duidelijke reden om opnieuw aan
te haken.
Voor jongeren die intens denken en voelen, is dat een lastige plek om te zitten.
Want hun hoofd staat niet stil. Ze voelen haarfijn aan dat wat ze doen
vaak niet klopt met wie ze zijn. Ze stellen vragen waar op school geen
ruimte voor is. Ze merken hoe traag of herhalend het tempo soms is. Of
net hoe overweldigend alles kan worden. En in deze tussenperiode valt
dat extra hard op.
Sommige jongeren worden dan onrustig. Ze zoeken prikkels, botsen meer,
lijken sneller gefrustreerd. Anderen trekken zich net terug. Ze haken
af, verliezen interesse, verdwijnen wat uit de groep. Wat voor de
buitenwereld vaak lijkt op “geen goesting hebben”, is bij hen zelden zo
eenvoudig.
Het is eerder een vorm van afhaken omdat het vanbinnen niet meer klopt.
We horen het in deze periode vaak, soms heel zacht uitgesproken.
Jongeren die zeggen dat het “toch niet meer uitmaakt”. Dat ze moe zijn
van het proberen. Dat ze het gevoel hebben dat ze al zo lang aan het
volhouden zijn. En ergens begint bij sommigen een besef te groeien: dit
schooljaar ga ik niet meer recht trekken.
Voor hoogbegaafde jongeren is dat een bijzonder moeilijk punt. Omdat ze
vaak zo goed weten wat ze zouden kunnen. Omdat de buitenwereld ook vaak
zegt: “maar jij kan dit toch”. En net dat maakt dat het gevoel van falen
extra hard binnenkomt.
Voor hooggevoelige jongeren komt daar nog iets bij. Zij voelen niet
alleen hun eigen frustratie en twijfel, maar ook de verwachtingen, de
spanning, de teleurstelling rondom hen. Ze dragen veel meer dan
zichtbaar is.
Dat maakt dat deze periode zwaar kan zijn, ook al lijkt er van buitenaf weinig aan de hand.
Wat je soms ziet, is een laatste krampachtige poging. Nog één keer alles
geven. Of net het tegenovergestelde: volledige demotivatie. Niet omdat
het hen niets kan schelen, maar omdat ze geen energie meer hebben om te
blijven vechten tegen iets dat niet klopt.
Net daarom zijn deze laatste maanden zo belangrijk. Niet om nog punten
te halen, maar om te vermijden dat een jongere zichzelf helemaal
verliest in dit proces. Om terug wat rust te vinden. Om opnieuw te
ervaren dat leren ook anders kan. Dat ze niet vastzitten in één verhaal.
Bij Mannaz zien we elk jaar opnieuw jongeren in deze fase. Jongeren die
eigenlijk al weten dat ze het jaar niet zullen afronden zoals gehoopt.
En die nood hebben aan iets anders dan “nog even volhouden”.
Voor hen kan het helpend zijn om even uit die schoolse context te
stappen. Om niet elke dag geconfronteerd te worden met wat niet lukt.
Maar om ruimte te krijgen om te vertragen, om hun hoofd en hun gevoel
weer wat tot rust te laten komen. Om opnieuw verbinding te maken met wie
ze zijn, los van punten en verwachtingen.
Soms noemen we dat “uitbollen”. Maar dat woord dekt niet helemaal wat er gebeurt.
Het gaat niet over opgeven. Het gaat over herstellen. Over opnieuw ademruimte vinden.
Over zacht afronden in plaats van geforceerd blijven doorgaan.
Van daaruit kan er opnieuw iets groeien. Rust. Zelfvertrouwen. Richting.
Voor ouders en grootouders is dit vaak een verwarrende periode. Je voelt
dat er iets aan de hand is, maar het is niet altijd zichtbaar of
duidelijk. Je wil helpen, maar weet niet goed hoe. Moet je duwen?
Loslaten? Begrenzen? Begrijpen?
Het helpt als je weet dat wat je ziet, vaak geen onwil is. Maar een
signaal. Een teken dat het op deze manier niet meer lukt voor jouw kind
of kleinkind.
April lijkt een rustige maand. Maar voor veel hoogbegaafde en
hooggevoelige jongeren is het een kantelpunt. Een moment waarop niet
alles zichtbaar verandert, maar er onder de oppervlakte wel veel
beweegt.
En soms begint het daar. Met zien wat er echt speelt. En van daaruit samen zoeken naar wat wél helpt. | .png)
Reacties
Een reactie posten